Report dead links to pentaedron@gmail.com
Twingly BlogRank
I heart FeedBurner

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Καθώς στα τούνελ περπατώ του παρελθόντος...



Καθώς στα τούνελ περπατώ του παρελθόντος
εικόνες γκρίζες, σαν αγέλες, μου χυμούν...
Ζητούν, κομμάτια, τα όνειρά μου να ξεσκίσουν,
ζητούν με αίμα της ψυχής μου να τραφούν...

Απ' τις σκιές τους τώρα τρέχω να ξεφύγω

μήπως και σώσω όλα εκείνα π' αγαπώ...
Ξάφνου μπροστά μου μια λάμψη φτερουγίζει,
ξάφνου γεμίζουν τα σκοτάδια μου με Φως...

"Σα να σε ξέρω..." ψιθυρίζω τυφλωμένος,
"...Είμαι εγώ!" λέει εκείνη και γελά,
και, σαν ποτέ να μην την ξέχασα, θυμάμαι,
κάποτε κάρφωσε στους ώμους μου φτερά...

"Είσ' η Αγάπη που ελπίδα κουβαλάει,
ναι, σε θυμάμαι, μου 'χες δώσει δυο φτερά,
μα δεν κατάλαβα ποτέ γιατί χαθήκαν,
γιατί να βρει εμένα τέτοια συμφορά;"

Το χέρι άπλωσε και χάδι μου χαρίζει,
ένα χαμόγελο γλυκό κι αστραφτερό,
στα μάτια μέσα με κοιτά κι όλο δακρύζει,
"Τι σου συμβαίνει, πες μου..." τη ρωτώ...

"Είχες φτερά να σ' ανεβάσουν στα ουράνια,
είχες Αγάπη κι Όνειρα πολλά,
είχες Ψυχή όπου ποθείς να σ' οδηγήσει,
μα δεν το πίστεψες ποτέ σου αληθινά...

Κι ήρθ' η στιγμή, εδώ και τώρα, ν' αντικρίσεις

ποια η Αλήθεια, ποιο το Ψέμα της Ζωής,
τις Ενοχές σου μια για πάντα να διαλύσεις,
το μονοπάτι του Ονείρου να διαβείς...

Αν αρνηθείς το μονοπάτι δε γνωρίζω
που θα βρεθείς, ποια Μοίρα θα 'ρθει να σε βρει,
ξέρω μονάχα πως τ' αξίζεις τα ουράνια,
να το πιστέψεις, μοναχά αυτό αρκεί..."

Ήταν τα λόγια της αυτά που ακουστήκαν
λίγες στιγμές πριν απ' τα μάτια μου χαθεί,
όσα μου είπε στο μυαλό μου χαρακτήκαν
και οδηγό μου τα 'χω πάντα στη Ζωή...

Καθώς στα τούνελ περπατώ του παρελθόντος
δε με τρομάζουν τα σκυλιά που αλυχτούν,
Πίστη κι Αγάπη κουβαλώ μες στην Ψυχή μου,
δε με αγγίζουν όσο κι αν το προσπαθούν...

Τώρα γνωρίζω πως φτερά ακόμα έχω,
αν το πιστέψω θα ξεδιπλωθούν,
στους Ουρανούς όπως και πρώτα θα πετάξω,
δεσμά επίγεια δε με ξανακρατούν...

2 σχόλια:

Nefelovatis 4 Φεβρουαρίου 2009 - 10:34 μ.μ.  

Μια αλήθεια πέρα από λογικές, από Πρέπει, από Ενοχές και Παρελθόντα…

Μια Αλήθεια, μια αγάπη που στα ουράνια, στη στράτα του Όνειρο μας οδηγεί..
Μια Αλήθεια που όλοι μας χρειάζεται να ψάξουμε, για τη ζωή μας. Για να μπορέσουμε να πάμε εκεί που θέμε, τη μοίρα μας να ορίσουμε. Να ζήσουμε κι όχι απλά να λέμε πως υπάρχουμε..

Και έτσι τα φτερά να ξεδιπλωθούν, και το ταξίδι να (ξαν)αρχίσει….

Έτσι απλά..

Υπέροχο Μαρία μου, σε ταξίδια Πέρα από όρια φτιαχτά, στα Θέλω μας, μας ‘πα.

mantinada (Μαρία Κ.) 11 Φεβρουαρίου 2009 - 3:35 μ.μ.  

Αφορμή για το γραπτό αυτό ένα ταξίδι σου υπήρξε, το Νοέμβριο που μας πέρασε, ένα ταξίδι στο χώρο μα και στο χρόνο, στο παρόν μα και στο παρελθόν...

Ένα ταξίδι που περίμενα να κάνεις, περίμενα τη λύτρωση, μα εκείνη δεν ήρθε ποτέ...

Εύχομαι να σπάσεις κάποτε τα επίγεια δεσμά σου Ουρανέ μου,
εύχομαι να μπορέσεις να ανοίξεις τα φτερά σου...

Να είσαι καλά χαρά μου,
να προσέχεις...

Ο Γιώργος Φακίτσας κάνει τις αναλύσεις του για τα τρέχοντα πολιτικά θέματα της χώρας μας στο...

Επισκεφτείτε το.!

Οι φίλοι μας. Επισκεφτείτε τους.!!

lavalife contatore visite website counter
Besucherzahler russian girls
website counter

  © Blogger template 'Morning Drink' by Ourblogtemplates.com 2008

  © Modified by Pentaedron 2009

Back to TOP